Ondanks de terugkerende financiële, problemen rond het voortbestaan
van de vereniging Hot House, is de veerkracht van de club kennelijk groot
genoeg om voor Oktober Jazzmaand drie concerten te programmeren, waarvan
het eerste. afgelopen zaterdagavond werd gegeven door de jonge groep onder
leiding van bassist Theo Hoogstins. De vaste pianist, Stefan Busch was
door omstandigheden vervangen. door de even onbekende Jan Jongbloed, maar
dat leek weinig invloed te hebben op de voortvarendheid waarop het vijftal
de goed gestructureerde composities van de leider interpreteerde. Het kwintet,
heeft op het eerste gehoor, een klassiek bopgeluid met een frontlijn van
trompet (Hans Leeuw) en tenors sax (Kees Oosterwijk) piano, bas en
drums (Zjenja Guberman), maar in de stukken is gelukkig meer aan de hand
dan klakkeloos bop-akkoordjes doornemen.
Verfrissend
In de eerste plaats, hebben Leeuw en Oosterwijk een verfrissende agressiviteit
in hun spel waarmee ze de niet gemakkelijke stukken de puntigheid
verlenen die ze nodig hebben. Leeuw heeft een scherpe toon die je niet
zomaar op conservatoria leert terwijl Oosterwijk af en toe modern uit zijn
bol gaat door stevig over te blazen op de meer emotionele momenten en een
goede beheersing heeft over zijn dubbeltoonstechniek.
De merendeels Spaans getinte composities van Hoogstins met titels als
‘Picos d’ Europa’, ‘Ramblas’ ‘A spanish Party’ geven de musici de
gelegenheid zowel meer bedaagde latin-citaten te hanteren als origineel
en impressionistisch te werk te gaan.
Aansteke1ijk
De voornamelijk Groningse ‘formatie’ heeft een aanstekelijke opvatting
over hoe muziek überhaupt benaderd dient te worden geen gezeur hetgeen
iets te sterk benadrukt werd door de gortdroge introductie van de stukken
door de leider. Aan de andere kant weet Hoogstins ook uitstekend om te
gaan met minder voor de hand liggend materiaal. "Song for Be" opgedragen
aan een vroegere inval1er bij zijn groep Times, verraadt een opvallend
on-Calvinistische dramatiek, die evenzo tot uiting kwam in de ballad ‘The
Phare of Biarritz’. Zo opvallend als de rol van de blazers, is zo efficiënt
waren de bijdragen van de pianist en vooral van de drummer, een van de
weinigen in Nederland die geloofwaardige swing aan een subtiele klankopvatting
weet te verbinden
Bands als Hoogstens 5 maken duidelijk dat
er nog leven kan zitten in de ouderwets moderne jazz-opstelling als het
materiaal dat toelaat.